Genieten

Het is alweer even geleden dat ik een blog heb getypt, maar ik houd jullie op de hoogte alleen heb ik nu echt even wat minder tijd, en geniet ik zoveel mogelijk van mijn gezin. Het is alweer meer dan een week na de goede uitslag.

Hoe gaat het nu? 

Nou, afgelopen week zag er druk uit. Het zwaarste komt nu pas. Ik moet erg wennen en we moeten allemaal even onze draai vinden. Het gaat gelukkig goed en ik ben niet meer (zonder afspraak) in het ziekenhuis beland. We hebben nog steeds lieve vrienden en familie die ons helpen met o.a koken, boodschappen, huishouden etc. Dat is echt heel fijn. Ferry is ook weer begonnen met werken en aangezien ik nog steeds vrij weinig mag is dit echt anders niet te doen. Elke dag is er nog iemand bij mij omdat ik eigenlijk nog niet alleen kan zijn overdag. Ookal voel ik mij soms wel zo, maar ik moet echt voorzichtig zijn. We zijn al meer dan 4 weken verder na de operatie en hopelijk over 3 weken, na de controle, is alles goed en mag ik weer wat meer. Het is nu zo lastig. Ik mag niet tillen, niet stofzuigen, geen auto rijden, niet fietsen, etc. Maar goed, nog even geduld! Alles voor een goed herstel en we komen er alleen maar sterker uit! 

Helaas kreeg ik vorige week woensdag op donderdagnacht de griep te pakken. Men, wat voelde ik mij slecht! Zo erg heb ik het lang niet gehad. Ik vroeg aan Ferry of hij alsjeblief het ziekenhuis wilde bellen om te vragen of ik mijn medicijnen tegen de misselijkheid mocht nemen. Deze had ik nog liggen na mijn chemo’s. Dat mocht gelukkig. Ik voelde mij gelukkig snel minder misselijk, maar nog lang niet helemaal goed. Ik heb bijna de hele dag geslapen. Jaidey sliep bij oma en die had daar ook alles onder gespuugd, zó zielig. Gelukkig ging het richting het weekend wel iets beter maar we zijn nog steeds niet helemaal fit. 

En eindelijk is er vooruitgang in het plassen. Yes!Ik kan zelf plassen, wat een feest. Hihi hoe blij je daarmee kan zijn is zo bizar. Ik heb nog geen aandrang, maar het begin is er. Als ik dus om de 04:00 uur naar de WC ga kan ik dus zelf plassen door middel van de oefeningen die ik heb geleerd. Het kost wel even wat tijd maar dat geeft niet, het begin is er! Afgelopen vrijdag, 19 januari, had ik om 11:05 uur controle in het ziekenhuis voor mijn longembolie. We waren optijd maar bij aankomst vertelde de mevrouw achter de balie dat het een halfuur uitliep, balen! Maar goed, het is niet anders. Wij pakken nog een extra kopje koffie. Eenmaal aan de beurt vroeg hij hoe het gaat in deze bizarre situatie en wat wij allemaal hebben moeten doorstaan. Hij vond dat ik nog wel een beetje moeilijk liep, maarja dat is ook logisch door de verwijderde lymfe. Daar heb ik ook het meest last van. Dat moet vanzelf langzaamaan beter worden. Met mijn benauwdheid gaat het heel goed. Ook de trombose bult in mijn arm gaat goed, dus dat betekent dat de medicijnen die ik heb aanslaan! Wel vertelde hij dat ik echt een engeltje op mijn schouder heb gehad, want flauwvallen in een dergelijke situatie betekent dus dat er een slagader verstopt zit. Bij mij is die dus gelukkig doorgeschoten naar mijn longen. Wat er anders was gebeurd, daar moeten we maar niet teveel bij nadenken en stil staan en positief blijven! Want Hey, ik ben er gelukkig nog! En zonder kanker in mijn lijf!! Toch schrik je van die opmerking en proberen we nog meer te genieten van elke dag. Want het kan echt zomaar voorbij zijn.Het goede nieuws verder is ook dat ik waarschijnlijk over 3 maanden al mag stoppen met de bloedverdunners. (Wij dachten zelf eerst dat ik mijn hele leven eraan moest) maar nee, gelukkig niet. Ik had nu alle risicofactoren om een embolie te krijgen, dus de kans om het nog een keer “spontaan” te krijgen is niet heel groot. Wel zou het bij mij een iets grotere kans zijn dan bij een ander. Over 2 weken heb ik een belafspraak en begin april weer de controle en dan hoor ik ook of ik er echt mee mag stoppen. Na het gesprek moet ik bloedprikken om te kijken hoe het gaat met mijn bloedarmoede en of ik nog lang extra ijzer moet slikken. Deze uitslag hoor ik februari telefonisch! Verder ben ik dus thuis lekker aan het genieten van mijn gezin en doen we het nog rustig aan. Ik moet elke middag nog echt mijn rust pakken anders hou ik het niet vol. Gelukkig doet Jake het nog steeds super goed en is Jaidey echt zo lief voor hem. Dit had ik echt alleen maar kunnen dromen. Ik moet 14 februari weer naar het ziekenhuis voor controle van de operatie! Ook weer spannend, ik houd jullie uiteraard weer op de hoogte. Nog steeds iedereen onwijs bedankt die ons helpt, de kaarten, kadotjes, de lieve berichtjes etc etc!