Hoe trots kan je zijn

Uitslag operatie?

Op 31 december 16:30 uur gaan wij dus richting huis. Onderweg naar huis zeg ik nog tegen Fer: ‘Ik voel het een beetje lekken tussen mij benen’. We dachten nog: ‘oh dat komt door het gehobbel’. Eenmaal thuis, ik stap de auto uit, ik kijk en zeg: ‘kijk nou, ik heb gewoon in mijn broek geplast’? Zonder dat ik dit voelde. Ik baalde enorm. Ik ga gelijk naar de wc, ik verschoon mezelf, ik leeg mijn blaas en er kwam echt nog veel uit. Nog geen uur later: ‘verdorie, weer heel mijn broek nat’. Ik word ik echt verdrietig. Ik zeg: ‘Fer kijk nou? Weer in mijn broek geplast, hoe kan dit nou’? Ik heb net mijn blaas geleegd, ik moet echt heel hard huilen, ben ik dan toch incontinent geworden? Zal ik straks voor altijd met zo’n zakkie moeten lopen? Kan ik later wel normaal naar het zwembad met mijn kindjes? Waarom? Nu net thuis eindelijk.. Ik ga liggen en merk dat het dan minder wordt. Fer belt meteen naar het ziekenhuis. Ze vragen of ik koorts heb? Of het helder is of dat er bloed bij zit? Of het echt uit mijn urine buis komt? Ze zeggen eerst of ik eventueel terug wil komen of dat ik zo de nacht in durf te gaan. Ik zeg: ‘we kijken het aan. Zodra ik lig is het te doen. Anders komen we alsnog’. Het was geen spoed of iets “heel ergs” tot nu toe want ik heb geen koorts en het bloed ook niet. Ze denken aan lymfevocht. Dat kan omdat ze ook lymfe uit mijn liezen hebben weggehaald en mijn lichaam dit nog niet kan verwerken.  De volgende ochtend is mijn bed nat maar niet extreem. Ferry stelt me gerust: ‘Mel, dit is gewoon wondvocht of lymfevocht, dat zeiden ze van het ziekenhuis ook, dit komt vaker voor en wordt vanzelf minder’. We doen die maandag rustig aan, familie komt gelukkig nieuwjaar wensen en verder heel rustig, we moeten allemaal even onze draai vinden van het weer thuis zijn.

Dinsdag de dag van DE uitslag! Spannend!! We zouden rond 17:00 uur gebeld worden, maar menn wat duurt zo’n dag lang. Die nacht van maandag op dinsdag was voor het eerst dat Jake lang onrustig was en heel veel krampjes had, zo zielig. Fer liet mij slapen, ik had ook veel pijn die avond / nacht in mijn spieren. Alles doet zeer zodra ik maar iets beweeg. Fer is bijna de hele nacht in de weer geweest met Jake en vervolgens om 06:30 uur komt onze lieve vrolijke schat de slaapkamer binnen gelopen. Papa, mama, Jaidey wakker! Jaidey Jake kijken? Aaien? Aah die schat! Fer is nog helemaal kapot, ik voel me redelijk goed en besluit met Jaidey uit bed te gaan en Ferry en Jake te laten liggen. Ik eet een broodje met Jaidey en maak haar vast klaar omdat zij straks naar villa-lilla gaat. Ze moeten om 09:00 uur binnen zijn. Dan starten ze met het programma. Ik bel vast om te zeggen dat Jaidey wel komt maar er wel even wat later is omdat ik Fer even zijn rust wil geven. Als Fer wakker wordt brengt hij Jaidey weg. Dan komen Karin (mijn lieve kraamhulp) en Jeanette (de verloskundige) langs. Jake drinkt soms nog wat slecht, daar maakte we ons een beetje zorgen over en vragen of Jeanette een weegschaal mee wil nemen. We hebben Jake gewogen en gelukkig: hij is gegroeid! Hij is net boven zijn geboortegewicht! Super! Dit stelt ons gerust. Als zij weg zijn gaan we met z’n drieën slapen, we zijn namelijk echt heel moe. Hopelijk is het dan ook sneller 17:00 uur. Dan worden we gebeld. Ik word wakker en even iets later komen mijn schoonzus Wendy en dochtertje Britt binnen en ook mijn schoonmoeder komt weer de schone was brengen. Zó lief!  Tante Chantal komt ook met verse sapjes, heerlijk! We bespreken net met Wen of zij Jaidey wilt halen omdat we niet willen dat Fer weg is en ik word gebeld. Tuurlijk willen Wendy en Britt dat, die glinsteren ogen van Britt! Zó lief! Jaidey is zo gek met Britt en andersom! Maar nog voordat Wendy weg is word ik gebeld. Hieronder een samenvatting wat Ferry heeft gemaakt en tussendoor naar de families heeft gestuurd. Om 16:30 uur werden we gebeld door 1 van de 2 artsen die Mel heeft geopereerd. Dr Luc van Lonkhuizen. Ze kunnen helaas nog geen defintieve uitslag geven, ze hebben meer tijd nodig. In hetgeen wat ze hebben onderzocht tot nu toe is niks gevonden, gelukkig.  We vertellen hem dat Mel wel heftig vocht verlies heeft uit haar schede. Hij klinkt toch wat bezorgd en vraagt ons hoe het eruit ziet, hoeveel het is, etc. Hij vraagt of Mel ziekig is of koorts heeft. Dat heeft ze gelukkig niet. Hij vraagt ons donderdag voor een dagopname om te onderzoeken waar dit vocht vandaan komt. Hij wil 100% uitsluiten dat het geen lekkende blaas is. Dus toch wel weer even bale maar zekerheid is gewenst! Toch ook weer wachten op de defintieve uitslag van maandag. Maar het ziet er goed uit tot nu toe en het lekkende vocht lijkt lymfevocht te zijn. Op naar donderdag en op naar maandag.

Dus dat! Weer onzekerheid, weer nog geen 100% duidelijkheid of ik nog behandeld moet worden met chemo of bestraling. En of het echt klaar is weten we ook niet. Woensdag doen we dan ook relaxt, Jaidey is ‘s ochtends bij ons en aan het eind van de ochtend haalt Wendy haar op zodat wij ‘s middags kunnen rusten. Jaidey slaapt bij Wendy omdat wij donderdag dus ook vroeg naar het ziekenhuis moeten. 

Wat een dagen weer.. afwachten 🙏🏻 En duimen dat het niks ergs is.

 

Donderdag 4 januari. 

De dag van de dagopname. Dus weer opnieuw naar het ziekenhuis. Jaidey slaapt van woensdag op donderdag bij tante Wendy omdat wij al vroeg naar het ziekenhuis moeten. We moeten er om 09:00 uur zijn. Jake mag ook mee. Aangekomen in het ziekenhuis worden wij naar onze kamer gewezen. We hebben bijna alle kamers zowat al gezien op h5 ;) Hihi.. Al snel komt Yvet (de verpleegkundige) en doet mijn controles en die zijn super goed. Mijn bloeddruk is goed, mijn zuurstof is omhoog gegaan (wat super goed is). Die moet rond de 100 zitten en toen ik wegging uit het ziekenhuis stond deze op 94 en toen het zo slecht ging na die longembolie op 84. Nu stond dit gewoon op 98! Dus dat is super goed. Ze verteld dat de arts zo komt om mij te controleren. We hopen dat we snel antwoord krijgen op de vraag waar de lekkage (om het zo maar te noemen) vandaan komt. De arts kwam, vroeg naar mijn verhaal. Hoe begon het, hoe ziet het eruit, etc. Vlak daarna worden we meegenomen naar een andere kamer, een behandelkamer. Daar wordt het vocht uit mijn schede afgenomen en daarna wordt er bloed afgenomen. Dit bloed brengen ze naar het lab en zo kunnen ze zien of het wel of geen urine is. Ze heeft er weer spoed achter gezet en het is nu weer wachten. We gaan terug naar onze kamer, ik geef Jake zijn melk en daarna kan ik even lekker kroelen met mijn mannen. Het is weer zó spannend. Wat als het wel urine is? Dan moet ik opnieuw geopereerd worden. Heel hard duimen dat dat het niet is!  Ongeveer 1,5 uur later komt de arts weer onze kamer in met het verlossende woord: het is GEEN urine! Jeej wat zijn wij opgelucht! Oké, goed nieuws maar wat is het dan wel? Het blijkt gewoon lymfevocht te zijn. Dat is nu echt onwijs vervelend, maar dat moet vanzelf minder worden. Gelukkig iets positiefs. Nu wachten tot maandag.

 

Vrijdag 5 januari.

We starten rustig op. Wendy komt Jaidey ophalen om haar naar Villa-Lilla te brengen. Om 10:00 uur hebben wij een afspraak met de GGD over Jake. Ook daarna komt Fenna de verloskundige nog even op kraamvisite. Ons plan was om ‘s middags even met ze drieën de deur uit te gaan, ergens koffie drinken, even een frisse neus halen. We zijn alleen zo moe dat we besluiten om toch te gaan rusten.  Eind van de dag haalt Ferry Jaidey weer op, eten we samen en gaan opnieuw optijd naar bed.

 

Zaterdag 6 Januari.

Vandaag komen mijn ouders weer gezellig langs. Ik word wakker met een pijnlijke arm. Ik kijk en zie dat mijn arm helemaal rood en dik is. Ik zeg dit tegen Fer en hij schrikt. ‘Mel, dit is niet goed. Hoelang heb je dit al’? Vrijdag had ik ook wel iets last maar ik had ook een armbandje om en daar heb ik mee geslapen. Ik dacht dat die afdruk daar van kwam. We bellen met het ziekenhuis en ze gaan meteen overleggen met de arts. We worden terug gebeld en ze willen dat ik langskom. Zodra ik verandering aan mijn lijf merk moet ik meteen bellen en alles erg goed in de gaten houden. Hè, verdorie! Daar gaat onze “relaxte” laatste weekend (voordat Fer weer aan het werk moet) waarom dit nou weer? Wanneer stopt deze ellende? Het vertrouwen in mijn lichaam terug krijgen werkt zo natuurlijk niet mee. Ik bel mijn ouders om te vragen of ze eerder kunnen komen omdat wij naar het ziekenhuis moeten. Zij moeten helaas iedere keer 1,5 uur rijden maar komen zo snel mogelijk. Fer belt onder tussen zijn ouders of die hier eerst kunnen oppassen op Jaidey en Jake totdat mijn ouders er zijn. Gelukkig dat kan! Aangekomen op de afdeling zeggen die meiden ook: ‘Mel, wat doe jij hier? We hadden afgesproken je niet meer te zien’. Idd dat had ik ook gehoopt. We wachten op de arts. Ze denken een trombosevaritus. Een hele kleine vernauwing van een minuscuul bloedvat. Ik krijg dan ook een echo om dit zeker te weten. En ja hoor, ik heb een bloedprop in mijn arm. (Trombose)  Hoe kan dit nou? Alle stollingsmiddelen krijg ik al? De arts heeft dit nog nooit meegemaakt en snapt er ook niks van. Oké, en nu? Wat kunnen we eraan doen? Hij gaat overleggen en komt gelukkig snel weer terug. Ik krijg andere medicatie. Als dit niet gaat helpen dan moet ik mezelf waarschijnlijk toch gaan prikken.  Mag het dan nu alsjeblieft klaar zijn? Mag ik dan nu maandag echt een goeie uitslag? Ik wil vertrouwen terug winnen!  We gaan langs de apotheek om opnieuw medicijnen te halen. Daarna mogen we gelukkig naar huis. Thuis zitten mijn ouders op ons te wachten.. Ik wil dan alsnog zo graag even naar buiten, even frisse lucht hebben. Ik ben al 2 weken niet buiten geweest. We besluiten te gaan maar voor we weg zijn; 

2 kindjes mee. Check.

Luiers. Check. 

Flesjes. Check. 

Hydrofieldoeken. Check.

Hihi, we zijn ingepakt en al en gaan eerst langs Evian om een rolstoel voor mij op te halen want lang lopen in de stad lukt helaas nog niet. Daarna gaan we door naar Alkmaar. Heerlijk, ik geniet! Even lekker shoppen & koffie drinken. Daarna gaan we weer naar huis, eten we samen wat en gaan pap en mam weer richting huis. Wij brengen de kindjes naar bed en gaan zelf ook naar bed. We hebben vanmiddag ook niet kunnen rusten dus we zijn kapot.

Dit was me dus het weekje wel weer. Denk je eindelijk de uitslag te horen, hebben ze helaas meer tijd nodig. Nog geen duidelijkheid. Denk je lekker thuis te zijn beland je alsnog 2x in het ziekenhuis. Maar goed, het is inmiddels alweer zondag. Nog één dagje en we zijn alweer bij maandag!

Echo van mijn arm.

Wachten met Jake, tot de arts met de uitslag komt.

Dit maakt dan weer een hoop goed. #Jake