In ons eigen bed samen wakker worden. Wat een rijkdom!

Home sweet home

Zo, als allereerst; iedereen een gelukkig nieuwjaar! Ik hoop dat jullie allemaal een leuke avond gehad hebben en dat al jullie wensen maar uit mogen komen. Zoals velen van jullie al hebben kunnen zien met de foto die ik poste hebben wij Oud & Nieuw ook thuis gevierd. Super lief dat mijn man ondertussen even mijn blog heeft overgenomen omdat ik daar te zwak voor was en door zoveel lieve berichtjes die ik krijg jullie op deze manier toch op de hoogte heb kunnen houden. Zoals jullie konden lezen ging het 2x niet goed met me en zijn we onwijs geschrokken. Gelukkig was het geen bloeding en bleek het vocht te zijn. Dat in combinatie met mijn volle blaas veroorzaakte die hevige pijn. Die dag erna ging eindelijk goed. Mijn waardes bleven stabiel, ik mocht van het zuurstof af en dat ging heel goed. Ik moest wel wennen en vond het super spannend om het vertrouwen in mijn lichaam terug te krijgen. ‘S middags kwamen alle artsen weer langs om te kijken hoe het ging en te bespreken wat de streefdatum voor mijn ontslag zou zijn. Ze zeiden: zondag 31 december. Wauw! Dat is overmorgen al! Ergens wou ik natuurlijk heel graag naar huis maar ergens durfde ik ook nog niet. Bang voor weer een tegenslag. Dat bespraken we ook met de artsen en zij begrepen mij helemaal. Ze zeiden ook: ‘we kijken het gewoon aan nog vandaag en morgen en als je het niet vertrouwd dan niet, maar als het zo blijft gaan durf ik wel naar huis’. En Thank god! Het bleef goed gaan! Alle controles bleven goed, op soms een iets verhoogde bloeddruk na, maar niet schrikbarend, zonder zuurstof ging goed. Ook lukte het me om mezelf helemaal te douchen zonder hulp. Ook erg prettig. Helaas lukt het zelf plassen nog niet, het is me wel 2x gelukt maar daarna helaas niet meer. Dit kan ook zeker nog wel 2/3 weken duren wil hier verbetering in zitten. Dit vind ik wel echt heel erg, gewoon iets wat voor iedereen “normaal” is lukt mij gewoon niet. Maar hoe dan ook we gaan ervoor en dit gaat mij lukken het heeft alleen tijd nodig. Ook is het me gelukt om helemaal zelf zonder hulp te katheteriseren. Ook fijn als je weet dat je naar huis mag en je dit zelf kan. Dit geeft mij zelfvertrouwen en durf ik het steeds meer aan om toch lekker 31 december naar huis te gaan. Dus tot slot 2 goede dagen achter elkaar zonder tegenslag! Woehoeee, Zondag 31 december komen de artsen langs om te vragen of ik het nog steeds zie zitten om naar huis te gaan, super lief want als ik niet durfde is het daar in het AMC dus echt niet zo dat je weg “moet” omdat er geen plek meer is. Wij hebben toch een hele kamer en ook Ferry heeft een bed in beslag en die mag ook nog steeds blijven en Jake natuurlijk ook. Ik zeg: ‘Ja, ik voel mij goed de pijn is draagbaar met de medicijnen die ik krijg’. Ik heb weer wat zelfvertrouwen in mijn lijf teruggekregen. Ik ga douchen en heb zelfs weer zin om wat make-up op te doen en mijn pruik weer op te doen. Even weer lekker “mezelf” zijn. Ik krijg nog heel veel informatie voor ik naar huis ga van de verpleegkundige van Jake en van de arts krijg ik alle informatie voor mij. En daarna ben in officieel ontslagen. Jeeeeeej, wat zijn wij blij! We gaan naar huis. We gaan het nieuwe jaar compleet in als gezin van 4! Ferry moet nog langs de apotheek om al mijn medicijnen op te halen en het is daar zooo druk. Denk je lekker “optijd” naar huis te mogen staat die arme man daar gewoon 2 uur in de rij! Helaas wordt het dus pas half 5 voordat wij alle spullen hebben gepakt en we naar huis rijden. Maar goed, we blijven positief: we mogen naar huis! Dan maar iets later. Heerlijk om weer thuis te zijn. Ons huis is versierd, schoongemaakt er zijn boodschappen gedaan (dus de koelkast is gevuld), er staan bloemen, champagne en oliebollen staan klaar op tafel en er liggen al heeeeel veel lieve kaarten. Echt iedereen bedankt!!! Nu ik dit typ word ik er gewoon emotioneel van. Al die lieve vrienden om ons heen al die lieve hulp. Hoe kan ik jullie ooit bedanken? Al die kaarten; zoo lief! Stuk voor stuk! Het zijn er echt heel veel en doet ons zo goed! Ik wil dus ook echt iedereen bedanken voor al die lieve berichten en kaarten. Mijn schoonouders brengen Jaidey en oh wat is ze een trotse grote zus. Zo lief! Haar reactie vergeet ik nooit meer. Ook al is ze elke dag in het ziekenhuis geweest en heeft ze gekeken bij haar broertje dit hier thuis was zo bijzonder, ze trilde helemaal van geluk. Ze wilde hem knuffelen, aaien en kusjes geven. Ze keek zo verliefd naar hem. Wauw, mijn gezin is compleet en we zijn lekker in ons eigen huis. We bestellen lekker eten, brengen Jaidey naar bed en duiken daarna ook zelf in bed, we houden het niet vol tot 0:00  uur en slapen van 22:00 uur tot 23:00 uur, ik moet dan plassen (ja, dit gaat nu nog op de klok) en Jake krijgt zijn flesje. Om 0:00 uur proosten we samen en drinken we champagne. We huilen en hopen zo dat dit ons jaar gaat worden, want dinsdag krijgen we de uitslag van de operatie. En dat hangt er dus vanaf of ik nog meer behandelingen moet of bestraald moet worden. We blijven positief en hopen dat ik gewoon klaar ben en nu gewoon echt mag gaan genieten en langzaam weer de oude ga worden. Jaidey & Jake slapen door al het vuurwerk heen. Wij drinken onze champagne op en gaan snel weer slapen want over 4 uur moet ik weer plassen en Jake ook weer zijn flesje. Als Jaidey wakker wordt, om 7:00 uur, is het eerste wat ze zegt: ‘Jake Jake Jake’! Ze wilt gelijk naar haar broertje. Ze komt bij ons in bed en kust hem en knuffelt hem. Jake slaapt er gewoon doorheen. Wauw, met ze 4en wakker worden in het grote bed, gelukkiger kan je me nu niet krijgen, wat een rijkdom! Ik geniet!!! 

Nu duimen voor dinsdag. 🙏🏻

 

Oh en wat zijn wij trots op Jake. Iedereen die ons kent weet dat wij het met Jaidey niet makkelijk hebben gehad. Jaidey was een huilbaby, de eerste 4 maanden bijna non stop. Je wordt van het kastje naar de muur gestuurd. Dan ben je overbezorgde ouders en wordt er vertelt dat alle baby’s huilen. Ze plast, ze poept, ze groeit! Niks aan de hand, na 4 maanden moesten we met spoed naar het ziekenhuis. Ferry kon haar net redden want ze was bijna gestikt. Wat bleek? Koemelkallergie / reflux. In die tussentijd ook bij een osteopaat geweest en bleek er ook een nekwervel verkeerd te zitten bij haar. Die arme schat. Wat zal zij een pijn hebben gehad die eerste maanden. Naar 4 maanden was ze eindelijk troostbaar maar nog steeds was ze veel aan het huilen. Er zat gelukkig vooruitgang in. Jaidey is ook gewoon een pittige tante, wat ook bij haar karaktertje hoort. Ze wordt nog steeds bijna elke nacht wakker. Soms is dat 1 keer maar soms nog 5/6 keer. Daar is geen pijl op te trekken. Een wens voor een 2e die was er zeker, maar we vonden het echt wel heel zwaar en waren ook echt altijd moe. Dus we twijfelden wel. Willen we wel zo snel een tweede? Wat als we weer een huilbaby krijgen? Dat overleven wij zelf niet. Moeten we langer wachten? Dan zijn we er helemaal uit? Misschien lukt het nu wel niet zo snel? Wat is wijsheid? Een baby krijgen is niet voor iedereen zo vanzelfsprekend. We besluiten er voor te gaan onder het mom van: we zitten er nu toch nog in, mocht het wel snel lukken. Een wens die dus uitkwam, ik was snel weer zwanger en ons geluk kon niet op. En nu Jake! Wat een andere baby dan Jaidey. Hij is tevreden, hij plast, poept, slaapt en huilt alleen als hij honger heeft of een vieze broek. Hij heeft bijna geen krampjes tot nu toe. We geven hem dan ook geen koemelk uit voorzorg. Wij durven dit niet aan.

Twijfel dus nooit als je snel voor een 2e wil gaan. Kinderen krijgen is zo niet vanzelf sprekend. Als wij deze keuze niet hadden gemaakt, hadden wij Jake nooit ontmoet. #dankbaar.

Zo kan het dus ook met een baby. We zitten toch op een blauwe wolk 💙.