Bloedingen?

Donderdag 28december

Evengoed weer een onrustig nachtje zo met alle controles. Jake word daarentegen gevoed door de verpleegkundige zodat wij beetje kunnen slapen. Ik word wakker als een krant na 2 nachten op een stretcher. Ik moet even op gang komen ik lijk wel een opa.

Mel der katheter mag eruit om 7:00 zodat ze kan leren plassen. Mel word gedoucht, en nadat de arts is geweest worden we ontslagen van alle monitoren en mogen we weer naar onze kamer op de 5e verdieping. Mel blijft wel onder verscherpt toezicht en aan het zuurstof. Alles verhuizen en we zijn om 11:00 boven. Mel moet direct proberen te plassen maar dat lukt helaas niet. Dat gebeurt bij 50% helaas. Ze krijgt heftige acute buikpijn en krijgt extra pijn bestrijding. We krijgen een spoed cursus zelf katheteriseren (mooi galgje woord) der blaas leegt met 500ml en mel voelt zich direct een stuk beter. Rond 14:00 krijgt mel een acute aanval, zweet breekt der uit, de pijn is ondragelijk. Met spoed aan de Controles van de verpleegkundigen en de artsen snellen toe. Haar buik is opgezwollen en pijnlijk bij aanraken. Ze zweet is helemaal wit en gaat helemaal niet goed. Bloed word afgenomen en met spoed naar het lab gestuurd. Ze moeten zsm HB waarden hebben hoor ik ze zeggen. Ik sta in de tussen tijd met Jake te ijsberen die is onrustig. Er word een spoed echo gemaakt en ze zien vocht of bloed aan de zijkant van haar buik. Ze hebben het over mogelijke bloedingen en hebben contact met de OK. Ik ga kapot van binnen van machteloosheid. Er schiet van alles door Mn hoofd, operatie, longembolie, bloedverdunners, slechte stolling, risico factor op extra bloedingen pfffff. Ik breng Jake naar de 4e verdieping vragen of ze even willen oppassen. Dat doen ze met alle liefde. Ik bel mijn schoonouders op om hen even in te lichten en daar vloeien een paar tranen aan weerszijde van de telefoon. Het is gewoon een hel om je meisje zo te zien. Het is gewoon teveel wat je voor je kiezen krijg in zo’n korte tijd.  Ze dienen wat medicatie toe, legen haar blaas waardoor er meer ruimte ontstaat in haar buik. Gelukkig zakt de pijnaanval en wordt het dragelijk. De bloed waarden zijn gelukkig allemaal goed en ze blijven afnemen en controleren afnemen en controleren. Het lijkt erop dat het geen bloeding is want dan verergeren de klachten. De artsen halen adem wij halen adem. Het blijft daaropvolgend stabiel, ik haal Jake weer op en we slapen aan het einde van de middag 16:00 tot 17:00 een uurtje. We kijken elkaar aan en beseffen dat we er nog lang niet zijn, maar! Dat we positief blijven op een voortvarend herstel vanaf nu. Jake word wakker en lijkt net zon goudvis opzoek naar eten. Drinkt lekker zijn hele fles leeg en valt in slaap op de borst van moeders. Een week verder alweer vanaf aanvang. En weer een dag om.