De operatie

Ik Ferry, de man van Mel, zal even de gebeurtenissen samenvatten van de afgelopen week. Mel krijgt het pittig te verduren. Ik zal proberen Mel haar talent met story telling te evenaren, maar dat zal moeilijk lukken denk ik. 

 

Donderdag 21 december.

We pakken al onze spullen in om te vertrekken richting het AMC. We worden om 19:00 uur verwacht. We krijgen een eigen kamer waar we samen kunnen slapen en met de kleine man kunnen verblijven tot Mel en de baby naar huis mogen. 

 

Vrijdag 22 december. 

We worden om 06:30 uur wakker van de wekker. Jeetje, spannende dag vandaag! We douchen en maken ons gereed voor de O.K. Beide krijgen we O.K. kleding. Ze verwachten dat we om 08:00 uur richting de O.K. gaan om de keizersnede rond 09:00 uur te starten. We krijgen al snel te horen dat het uitloopt. De 2 chirurgen die Mel gaan opereren dokter Lonkhuijzen en dokter van der Velden komen even langs. Wat een prachtige mensen! Hoe ze zijn, hoe ze zich voordoen, hoe ze alles uitleggen aan ons en hoe ze al onze vragen beantwoorden. Ze leggen nogmaals uit dat er 2 teams klaar staan. Dat dokter Painter de keizersnede verricht van ongeveer een half uur á drie kwartier met haar team en zij met z’n tweeën de gehele baarmoeder, lymfen en weefsel verwijdering verrichten van ongeveer 5 uur. Het geeft ons vertrouwen. (Ik ben daar de heren eeuwig dankbaar voor). Dan gaat het gebeuren. We worden opgehaald om 09:00 uur om naar beneden te gaan! De anesthesist, dokter van der Berg, komt vertellen hoe hij het allemaal wil gaan aanpakken. Weer een hele lieve en medelevende man! Hij vraagt of we Jake eruit willen zien komen doormiddel van een transparant doek en of Mel in slaap wilt vallen met de baby op haar borst na de Keizersnee. Het geeft ons zo’n positieve boost, prachtig! Om 10:00 uur rijden we de operatie kamer binnen en gaan ze de ruggenprikken aanbrengen. De operatie begint rond 10:30 uur.Nou hij is geboren!!! Jake Pepping, geboren om 11:07 uur. Een gezonde kerel en hij doet het goed. Hij kreeg wel wat lucht bij. Hij weegt 2740 gram en is 49cm. Ik vond het echt moeilijk om Mel achter te laten, maar daar zijn ze nu druk mee bezig. Ze heeft hem eruit zien komen. En ook daarna nog mogen knuffelen voordat ze ging slapen. Helaas kon Jake niet op de borst van Mel liggen tijdens het inslapen. De chirurg had helaas de placenta geraakt waardoor Jake wat extra zuurstof nodig had. Pfff, wat had ik het slecht om mijn vrouwtje in slaap te zien en voelen vallen (hand in mijn hand) en haar achter te moeten laten. Tranen rollen over mijn wangen. Dan de slopende uren van wachten met mijn zoontje op mijn buik. Huid op huid voor de binding. Deze uren zal ik nooit vergeten met Jake zo samen. Dan komt chirurg van der Velden na 5 uur opereren op onze kamer vertellen met de verlossende woorden: ‘operatie geslaagd’. Er valt een last van mijn schouders. Pfffffff! Dan snel met Jake richting de verkoever kamer, richting Jake z’n moeder. Wat een bijzonder moment! Nu de spannende 10 dagen na de operatie, waarin we alle uitslagen krijgen van alle kweken die zijn verwijderd. 

De foto’s spreken voor zich, een prachtige story telling by #MariekeZomerdijk.

Nog voor de operatie

Onderweg naar de O.K

Tijdens de sectio

Zoveel mensen bezig twee teams

Spanning

Meekijken door het scherm hoe Jake ter wereld komt

Daar komt hij

Daar is hij dan, onze dappere stoere JAKE

Tranen van blijdschap dat hij er is.

Klein beetje extra lucht voor Jake

Nog even een kus van mama, voordat mama gaat slapen

Mel gaat slapen

Met Jake naar de afdeling

Fam. Op de hoogte houden

Van der velde komt vertellen dat de operatie is geslaagd

Jake weer bij mama op de verkoever

Zaterdag en zondag 23 en 24 december.
Twee rustige dagen na de zware operatie waarin we beide veel slapen en een beetje proberen bij te komen van alle hectiek. 

Maandag 25 december. 
Mel haar ouders met onze lieve Jaidey komen gezellig langs samen met Charmain en Colin. Ze hebben lekkere boordjes mee, met carpaccio, rosbief, truffelmayo, sushi, champagne, jus kortom geweldig voor Mel zo na de zwangerschap. Het mag weer!!! Charmain en Colin hebben ook allemaal cadeau’s mee voor ons allemaal. Wat een schatten van mensen zijn dit ook! Ze verdienen echt een standbeeld en een ster op de walk of Support No matter what. Ook voor beide ouders en natuurlijk Wendy die zoveel voor ons doet, en alle vrienden en familie.

 

Dinsdag 26 december (tweede kerstdag).
We beginnen de dag erg rustig. Mijn ouders komen even langs met mijn zus Wendy en Britt ons nichtje. De hele dag is erg relaxed en we genieten echt van Jake. Mel mag d’r bed meer uit en begint stukjes te lopen. Jake mag even in bad op de 4e verdieping, beetje rommelen op de kamer. Heerlijk vind Mel het. Ik snap het, na 4 dagen bed. 
Nou bij ons gaat de avond dan ineens even wat minder helaas. Mel was flauw gevallen na de toilet gang, kon nog net op bed neergaan. Heb haar even goed gelegd met Jake nog op mijn ene arm, die ik aan het voeden was. Ze gaat helemaal out! Ik hou haar stevig vast en blijf tegen haar praten. Ik druk op de nood knop en de verpleegkundigen snellen toe! 
Jake word meegenomen naar een andere afdeling. We zijn erg geschrokken. Haar zuurstof in haar bloed is veel te laag en ze is erg benauwd. Net een hart filmpje gemaakt en een longfoto. Ze denken aan ‘vocht achter de longen’ maar dat is het niet horen we net. Ze denken opeens aan een longembolie, dat is dus een bloedprop in de longen waardoor je een gedeelte van de longen niet kan gebruiken. Ze gaat zo snel mogelijk door de CT-scan en krijgt er medicatie voor. 
Ze ligt aan het infuus voor contrastvloeistof om over een kwartier door de CT-scan te gaan. Ze maakt zich erg druk, dit zijn stresshormonen. Logisch, ben ik ook. Ik stond ook even te trillen en te shaken. Plots ziet Mel mij voor de helft en krijgt ze oorsuizen.
Dan komt er ineens een heel neuro team hier aan haar bed, het was schrikken! Ze dachten even aan een herseninfarct of een tia omdat ze weer wazig ging zien. Pffff, iedereen is met haar bezig en ik zie de paniek in de ogen van de artsen. Op dat moment trek ik het even niet meer en begin een beetje zwaar te ademen. Het wordt erg licht in mijn hoofd. De onmacht wordt me nu echt te veel. Er flitst van alles door mijn hoofd. Ik vind het allemaal zó zielig voor haar. Ik loop de gang op om niet nokkie te gaan en loop naar de lunchkamer van het personeel om een glaasje water te pakken. Ik word langzaam rustig en loop terug. Ze doen allerlei controles en dienen van alles toe. Hierna gaat het snel beter, ze ziet weer iets beter gelukkig.Ze gaat met spoed door de CT-Scan waarna we met spoed de uitslag krijgen.
Het is dus een longembolie. Een bloedprop in haar long. Ze moeten er voor zorgen dat het niet gaat gaat dwalen. Daar gaat ze medicijnen voor krijgen. Hiermee gaan ze het proberen op te lossen. Het moet niet verplaatsen, dan heb je een probleem. De embolie en trombose arts zijn er druk mee bezig. Het wordt ons beide even allemaal te veel. We huilen wat af in elkaars armen en troosten elkaar. Ik praat Mel moed in, we hebben al zoveel te verduren gekregen! Dit gaan wij ook aan!! Het komt goed!!!!!

Pff, wat een nachtje. We hebben een nachtje op de Intensive Care gelegen. Constante monitoring van van alles en nog wat. Mel had 4 uur lang elk kwartier controles van haar bloeddruk en zuurstofgehaltes en werd dus de hele nacht wakker gemaakt. Na 4 uur werkt de medicatie pas. Deze 4 uur zal ik weer de rest van mijn leven niet vergeten. Ze blijft aan het zuurstof omdat haar waarde daalt tot 90 (wat 100 moet zijn). Ze verwachten dat ze aan het einde van de dag van het zuurstof af kan met de medicatie. Jake deed het heel lief. De verpleegkundige gaf hem vannacht de fles zodat wij een beetje konden rusten en proberen te slapen. Het zicht van Mel is weer helemaal goed en het oorsuizen bleek van de zuurstof slang te komen die achter haar oren omgaat, gelukkig. Het is nu even verder wachten op de arts en kijken wat hun plan is. 

 

Woensdag 27 december. 
We krijgen alle artsen aan het bed. De verloskundige Painter, de chirurg Van der Velde, gynaecoloog, oncoloog en de trombose arts. 
De longembolie zit in allebei haar longen en daar krijgt mel nu medicijnen voor. Ze zit nog wel aan het zuurstof en hopelijk morgen mag ze daar morgen vanaf. 
Ze gaan er vanuit dat Mel haar longvaten het weer over gaan nemen. Dat zijn de vaten om de vaten heen die zijn afgesloten door die bloed proppen. We moeten nu hopen dat dit gebeurd!! Het is nog onzeker allemaal en het vreet aan ons! Het nadeel is dat ze de rest van haar leven medicijnen moet gaan slikken (bloedverdunners) en blijvend onder controle zal blijven staan.
Mel is net weer door de MRI geweest omdat ze een tia of hartinfarct uit willen sluiten. Ze is nog beetje benauwd.
De uitslag kwamen ze net vertellen die is gelukkig goed! Pff, gelukkig! Dat is in ieder geval fijn om te horen.

 

Zoals jullie horen is het weer een blog van uitrusten. De geboorte van onze kanjer Jake, de positieve uitslag van de operatie en dan toch weer die negatieve wending! Maar we blijven hoe dan ook positief! Het komt goed...