Even voorstellen

Mijn naam is Melanie, ik ben 27 jaar oud. Ik ben sinds 2011 gelukkig samen met Ferry uit Heiloo. In november 2015 zijn wij voor het eerst ouders geworden van onze prachtige dochter Jaidey. Wij zijn in augustus 2016 getrouwd. Wat een geweldige dag was dat. Op dit moment ben ik zwanger van ons tweede kindje. Ons geluk kon niet op.... En dan... Dan word er ineens kanker geconstateerd.

Hoe het allemaal begon

De dag voordat ik naar huis mocht , heerlijk samen met Jaidey even een boekje lezen.

Het is maandag ochtend, 16 oktober. Ik ben precies 27 weken zwanger en heb een rustig ochtendje. Omdat ik last heb van mijn bekken doe ik lekker rustig aan met mijn dochtertje Jaidey, we hangen allebei nog lekker in onze pyjama. Ik rommel wat op Jaidey haar nieuwe kamer samen met haar en ik speel met haar in onze woonkamer. Om 11:30 uur geef ik Jaidey een broodje en breng ik haar naar bed en denk ik: ‘Lekker even tijd voor mezelf’. Ik wil gaan douchen, uitgebreid mijn haren wassen en een maskertje etc. Voordat ik onder de douche wil springen moet ik eerst nog even naar het toilet. Ik heb dan nog niks door totdat ik af veeg. Bloed, heel veel bloed. Ik schrik en raak in lichte paniek. Dit is niet goed, ik moet hier foto’s van maken. Mijn telefoon? Waar is mijn telefoon? Normaal heb ik die altijd mee, maar nu lag die nog in de woonkamer. Half naakt loop ik naar de kamer en pak ik mijn telefoon. Ik maak er foto’s van want ik verlies ook stolsels bloed, een soort slijmproppen.
Ik bel mijn man Ferry, maar hij drukt me weg. Ik app mama: ‘Mam, ik verlies bloed. Ik stuur de foto’s en vraag wat ik moet doen. Maar mama reageert niet. Ondertussen bel ik Ferry weer, maar opnieuw drukt hij me weg. Ik probeer het toch nog een keer. ‘Yes, hij neemt op’. Ik huil en zeg: ‘Fer, Fer ik verlies veel bloed. Kom alsjeblieft! (Ferry was op ons erf met een klant in gesprek en drukte mij daarom ook weg. Maar na 3 keer achter elkaar bellen dacht hij ook: ‘Dit doet Mel nooit en nam hij eindelijk op). Binnen 3 seconden stond hij bij mij in de douche. Hij schrikt en ik zie aan zijn blik dat hij in paniek is. Ik was juist net wat rustiger geworden. Hij belt 112 en ik hoor hem zeggen ‘ambulance’. Ik zeg: Wat??? Bel je nu gelijk 112?! Moeten we niet gewoon eerst de verloskundige bellen?! ‘Nee Mel’, zegt Fer. ‘Ik overleg of er een ambulance moet komen.. en ja die komt’. Binnen 5 minuten was de ambulance er. Ik ben voorzichtig op de bank gaan liggen. Ferry is ondertussen snel naar zijn moeder gerend of zij zometeen op Jaidey kan passen, want wij moesten naar het ziekenhuis. Die schat lag heerlijk te slapen en heeft gelukkig niks door. Ik krijg zelf een check van het ambulance personeel, met mij gaat alles goed. Ook ben ik niet duizelig en ik voel de baby gelukkig ook nog in mijn buik. Iets wat mij ook rustig maakt. Ondertussen bel ik met mama en app ik mijn vriendinnen en zusje dat ik naar het ziekenhuis moet. Aangekomen in het AMC (Academisch Medisch Centrum) staat er gelijk een team klaar. Ik kom op een bevalkamer terecht en het eerste wat ze doen is een echo maken. De baby’s hartslag is goed en hij beweegt ook prima. Fijn, er is tot nu toe niets met de baby. Vervolgens moet ik een halfuur aan de CTG scan (Hartfilmpje voor de baby) en ook deze is gelukkig goed. Maar waar komt dan al dat bloedverlies vandaan?
Ik moet een baarmoeder onderzoek ondergaan en krijg een eendenbek. De dokter kijkt en vertelt me vervolgens dat hij iets ziet waardoor hij bijna zeker weet waar het bloedverlies vandaan komt. ‘Maar, zegt hij, ik wil dat iemand even mee kijkt’. We moeten weer even wachten en hebben inmiddels onwijs honger. Het is al 15:30 uur en we hebben allebei nog niet geluncht. Gelukkig komt er iemand van de verpleging en brengt ons een broodje en een Cup-a-Soup. Net op het moment dat we onze eerste hap willen nemen komt de versterkingsdokter binnen. Dokter Hummel. Op zich een prima naam voor een dokter die met baby’s werkt. Hij kijkt en ziet net als zijn compagnon iets zitten. ‘Ik denk dat dit een poliep is en die wil ik toch weghalen en op kweek zetten voor onderzoek’. Ze overleggen of ik naar de O.K moet, maar ze willen me liever niet onder narcose brengen of een ruggenprik geven en ik zie allemaal tangen en scharen aankomen. Ik voel mijn hartslag stijgen. Hij knipt de poliep weg en dat voel ik maar al te goed. Het doet zo’n pijn dat ik begin te huilen. Ferry staat machteloos aan mijn zijde en steunt mij enorm. Zijn arm rust op de mijne en zegt tegen me: ‘Mel, ik ben zo trots op je’! Ik dacht alleen maar ‘Auw’ dit is nog erger dan bevallen zelf. Hoelang gaat dit nog duren?
De hechtingen zitten erin, de eendenbek mag eruit. Pff, wat een verademing. Ik heb gelijk geen pijn meer. Hij zegt: ‘Ik ga hier spoed voor aanvragen, het op kweek zetten en hopelijk hebben we binnen 48 uur de uitslag.
Ik moet sowieso in het ziekenhuis blijven en ik mag 2x 15min lopen. De wond moet eerst helen en het bloeden moet stoppen. De volgende dag heb ik nog een klein beetje bloed verlies. Dat is helemaal niet erg, dat kan. Ik heb ook een infuus gekregen en heb verder heel slecht geslapen. Veel harde buiken en door het draaien voelde ik de hele tijd het infuus zitten. Ik krijg deze ochtend ook weer een CTG scan om te kijken hoe de baby het doet. Gelukkig een prima uitslag weer. Toch wel het besef dat dit los staat van de baby, gelukkig! Ze komen ‘s middags overleggen, maar aangezien ik nog geen 24 uur droog ben van het bloedverlies mag ik nog niet naar huis. Gelukkig mag het infuus er wel uit. Ik ben echt kapot en heb hoofdpijn. Ik ben om 20:00 uur al in slaap gevallen. Nu heb ik wel goed geslapen. Uiteindelijke word ik wakker en ga ik naar het toilet. ‘Yes, geen bloed’. Even later moet ik weer naar het toilet en ik zie wel weer wat bloed. Wel heel minimaal, maar ik denk alleen maar: ‘Kut, ik mag dus nog niet naar huis’. Op dat moment komt net de verpleging en vraagt aan mij: En? Nog bloedverlies? Eigenlijk wil Ik wil ‘Nee’ zeggen, omdat ik naar huis wil maar toch zeg ik  ‘Ja..’. Ik kan niet liegen. Maar ik vertel daar ook bij dat het echt bijna niks was. Ik ga vervolgens weer op bed liggen. Een paar uur later komt de verpleging mijn vertellen dat ze hebben overlegd. Ik mag toch naar huis. Ik moet natuurlijk rustig aan doen en zodra ik ook maar weer iets bloed verlies heb moet ik meteen terug komen.
Mama & Charmain & Jaidey waren net onderweg naar het ziekenhuis, dus ik kon mijn spullen pakken en lekker met hun mee terug naar huis..

Het normale leven gaat weer door....?

Woensdagmiddag 25 oktober.
Ik kom lekker thuis. Er staat al taart klaar, bloemen en kaartjes. Wat een warm 'Welkom Thuis'-gevoel. Wat een lieve vrienden en familie heb ik hier om me heen. Heerlijk weer in ons eigen stulpje. We eten taart, samen met mijn schoonouders, en zijn allemaal blij dat ik weer thuis ben.

Donderdag 26 oktober.
Mijn lieve vriendinnetjes komen 's ochtends op de koffie en weer eten we lekker taart die Martine had meegenomen. Onze kindjes spelen lekker samen en we praten na over wat er gebeurt is. We zijn blij dat het met de baby goed gaat, dat ik me gewoon goed voel en nergens last van heb. Ik voel me ook gewoon goed. 'S middags doe ik lekker rustig aan. Vrijdag is vaste Villa-Lilla dag van Jaidey. (Villa-Lilla is de kinderopvang). Ik breng Jaidey zelf naar de opvang. Ik mag (jawel) 3 keer per dag 15 minuten lopen dus dit is mijn uitje van vanochtend. De meiden van de opvang waren verbaast mij te zien: 'Huh? Mel, wat doe jij hier? Hoe gaat het met je'? 'Ja', zeg ik. 'Ik voel me goed'. Ze zien het aan me, zeggen ze. Thuis doe ik eigenlijk even lekker niks. Ik ben namelijk bang dat het anders ook weer gaat bloeden en ik wil echt niet opnieuw in het ziekenhuis belanden. Ik heb even geen peuter om me heen die alle aandacht vraagt. 'S middags haal ik haar ook zelf weer op, weer 'het' uitje van de dag. De week voordat dit allemaal gebeurde hadden Fer en ik het erover dat we toe zijn aan een weekendje weg,. Gewoon even lekker met z'n tweeën, voordat we straks nog een baby hebben die ons slapeloze nachten bezorgd en een peuter om ons heen. Ik appte zondag 22 oktober met mijn ouders om te vragen of Jaidey volgend weekend een nachtje bij hun mag logeren. Natuurlijk mag dat, ze vinden het juist super leuk! Niet wetende dat ik de volgende dag het bloed zou gaan verliezen.
Ik twijfel of we dit door moeten laten gaan, ook in verband met mijn bekken. Ik mag niet veel dus het is alleen maar dat we daar kunnen slapen. Fer zegt: 'Mel, laten we het nou maar gewoon doen. Ook al is het alleen maar slapen, dit hebben we nodig'. De klok werd toevallig dat weekend verzet dus wij hadden het geluk een uur langer te kunnen slapen (Yeahh). Dit keer geen lieve peuter die al om 06.00 uur wakker is. 'S ochtends na het ontbijt gaan wij naar mijn ouders om Jaidey weer op te halen. Ook al is het heerlijk om een nachtje goed te slapen, toch missen wij haar enorm en zijn we blij haar weer te zien. 'S middags blijven we eerst nog even bij mijn ouders. Om 14:45 gaat mijn telefoon; een onbekend nummer. Ik ben net te laat en ik zeg nog tegen mijn vader: Huh? Een onbekend nummer belt me op zondag middag'? 'Dat is vreemd', denk ik. Maar ik besteed er verder geen aandacht aan. Om 15:30 besluiten we weer terug te gaan naar huis, zodat we op tijd thuis zijn.  Dan kunnen we thuis eten en Jaidey gewoon op tijd naar bed te doen. Het was erg druk op de weg en we waren later thuis dan we hadden gehoopt. Om 18:00 uur liepen we onze voordeur pas door. We eten snel een soepje en brengen Jaidey naar bed. Ik ben moe en wil ook op tijd naar bed en ga rond 20:00 uur al lekker in bed liggen. Fer gaat zich nog even scheren, maar ik kan mijn ogen niet meer open houden. Als hij klaar is komt hij vol trots de slaapkamer in en geeft me een kus (dit keer geen behaarde kus). Ik kreeg mijn ogen niet meer open om te kijken, ik ben zo moe! Fer laat mij met rust en ik ga slapen. Ferry eet nog iets en gaat vervolgens ook op tijd naar bed.

 

Maandag 30 oktober.
Ik word wakker van Jaidey: 'Maaaamaa' klinkt het vanuit haar slaapkamertje. Fer wordt er ook wakker van en haalt Jaidey uit bed, omdat ik enorme last heb van mijn rug en bekken. Ik pak onder tussen mijn telefoon, wat ik standaard elke ochtend doe, om Facebook en Instagram even te checken. Weer zie ik een gemiste oproep van een onbekend nummer. Om 20:45 uur gisterenavond. Ergens vind ik het raar, 's avonds zo ‘laat’ nog, maar er gaat geen lichtje bij me branden dat dit het ziekenhuis wel eens kon zijn en al helemaal niet op zondag? Ik dacht eigenlijk; iemand belt gewoon verkeerd. Ik had tussendoor al een paar keer wat appjes gekregen van vrienden en vriendinnen met de vraag of de uitslag van de poliep al binnen was. Deze uitslag zou namelijk binnen 48 uur binnen zijn. Die woensdag dat ik werd ontslagen uit het ziekenhuis vroeg ik nog voordat ik wegging of de uitslag binnen was maar die was er nog niet. Verder dacht ik: 'Geen bericht is goed bericht'. Als er iets niet goed zou zijn zou ik dit toch zeker wel donderdag gehoord hebben? Ik heb er eigenlijk zelf niet meer veel aan gedacht omdat ik geen bloedverlies en pijn meer hand, en ik had dinsdag 31 oktober sowieso een controle afspraak heb staan om 12:15 uur. Dus ik dacht: 'Nou ik hoor het dan wel'. Ze gaan vast even kijken of de wond goed genezen is en of ik nog bloedverlies heb en dan mag ik weer naar huis. Maar het verliep heel anders dan ik dacht.

Ik heb weer een rustig ochtendje met Jaidey, ik heb een afspraak staan bij de verloskundige om 11:00 uur. Ik krijg een appje van mijn vriendinnen of we nog koffie doen vandaag en we plannen voor de middag een koffie-date. Ook krijg ik een appje van mijn collega Marit of ik thuis ben. Ze is in de buurt en wilt even langs komen om te kijken hoe het met me gaat. Ik zeg: 'Prima, gezellig ik moet alleen wel om 10:45 uur weg voor de verloskundig'. 'Geen probleem', zegt ze. Zij moest ook op tijd weg om haar zoontje op te halen.
Het is 10:01 uur en mijn telefoon gaat weer en wéér is het een onbekend nummer. Ik denk: 'Laat ik maar opnemen want dit is al de 3e keer dat er gebeld wordt'.
Het is Dr. Hummel. Hij vertelt mij dat hij het was die gister 2 keer had gebeld en verteld mij vervolgens dat de uitslag van de poliep niet goed is. Ik begin meteen te huilen en vraag: 'Niet goed'? Wat? En nu? Ondertussen speelt Jaidey bij me maar die vraagt veel aandacht 'mamaaa mamaa kleien?? Mama? Mamaaa? Huisje bouwen'? Ik geef haar snel haar speen in de hoop dat ze even wat rustiger wordt en zichzelf kan vermaken. Dr. hummel hoort dit natuurlijk ook op de achtergrond en merkt aan mij dat mijn aandacht er natuurlijk niet helemaal meer bij is. Hij vraagt of mijn man thuis is. Ik zeg 'Nee, maar als ik hem bel is hij er binnen 10 minuten'. Hij vraagt of hij mij over een uur even terug mag bellen om het even aan Ferry uit te leggen. Ik zeg natuurlijk 'ja' want er gaat nu van alles door me heen en ik snap er niks van. Ineens bedenk ik me. 'Oh nee, over een uur? Ik kan dan niet want ik moet om 11:00 uur bij de verloskundige zijn' en zeg dit tegen hem. Hij zegt: 'Nee daar hoef je niet heen, ik ga jouw verloskundige bellen dat je niet komt. Ook ga ik de huisarts inlichten. Je bent en je blijft vanaf nu onder controle in het Ziekenhuis'. Hier schrik ik best wel van, maar goed het is niet anders.

De lange weg naar maandag..

Het moment wat je leven compleet over hoop haalt.

Ik bel meteen met dikke tranen naar Ferry, hij is in shock en zegt: ‘Mel, ik kom er NU aan’. Daarna bel ik mama, ze pakt d’r telefoon niet op. Ik bel papa en die neemt ook niet op. Vervolgens probeer ik Charmain (mijn zusje) te bellen en zij pakt gelukkig wel op. Ik vraag of mama thuis is? Ze zegt ‘Ja, die is volgens mij wel thuis. Hoezo’? Ik vertel het haar en allebei huilen we aan de telefoon. Ik hang op en pnieuw bel ik mama, die nu gelukkig wel oppakt. Ondertussen komt Marit binnengelopen. ‘Ohja, die zou langs komen’. Ik zit met dikke tranen met mama aan de telefoon. Meteen daarna, nog geen minuut later komt Ferry met tranen in zijn ogen binnenvallen. We huilen nu allebei. ‘Niet goed’? Vraagt hij. ‘Wat? En nu’? Ik vertel hem dat Dr. Hummel rond 11:00 uur nog een keer zou bellen om alles uit te leggen. Ferry loopt ondertussen naar zijn moeder om dit te vertellen en ik zit nog met Marit & haar dochtertje Puck. Zijn moeder werd natuurlijk ook overdonderd door dit alles. Fer komt terug met zijn moeder en we huilen met z’n drieën. Marit staat op en zegt: ‘Mel, ik laat jullie wel even. Ik spreek jullie snel’. Wat zou die wel niet gedacht hebben? vroeg ik me later af. Ondertussen licht Ferry zijn zussen ook in. Wendy vraagt of ze ook mag komen, natuurlijk mag dat. We wachten met zijn allen tot het 11:00 uur is en Dr. Hummel  terug belt. Het wordt uiteindelijk 11:30 uur voordat we hem weer aan de lijn hebben. Hij legt uit dat het geen poliep is maar waarschijnlijk een kwaadaardige sarcoom. ‘Oke en dat is’? Zijn antwoord luidt: ‘Ze zijn het nog steeds aan het onderzoeken en weten niet wat het precies is. Het enige dat wij weten is dat het 100% zeker niet goed is’. We moeten evengoed de volgende dag om 12:15 uur op gesprek komen en hopen dat we dan meer te weten krijgen. Hij vertelt ook dat ik al meteen woensdag om 11:00 uur in het AMC word verwacht. Gelijk aan het begin van de middag komen mijn ouders en mijn zusje met haar vriend Colin. Spannend, wat staat ons te wachten? Mijn zusje en Colin gaan ‘s avonds weer naar huis en komen woensdag weer naar ons toe in Amsterdam om er voor ons te zijn, zó lief. Pap en mam blijven slapen, ook heel fijn dat ze dinsdag mee gaan naar het gesprek. Met zijn allen hoor je toch net even wat meer dan met z’n tweeën.
Het loopt uit. Wachten duurt zo lang, helemaal op zoiets. We zijn pas rond 13:00 uur aan de beurt. Dr. Hummel legt alles heel duidelijk uit. Alleen helaas nog niet met meer informatie dan we al wisten. Het enige wat we tot nu toe weten is dat het lijkt op een agressief, dus snelgroeiende, kanker. Deze kanker is grootcellig. (Kleincellig zaait sneller uit). We gaan er vanuit dat de baarmoeder de bron is en dat die verwijderd kan worden bij de geboorte van onze zoon. De baby is verder gelukkig in orde want Dr. Hummel heeft een uitgebreide echo gemaakt en hij loopt helemaal op schema. Alles ziet er super uit. Wat is dit fijn! Ook vertelt hij dat het een mogelijk is dat er chemo gegeven kan worden tijdens de zwangerschap.’Wat? Moet ik aan de chemo’? Dat zag ik even niet aankomen. Allemaal vragen schieten weer door mijn hoofd. Alles blijft spannend en alles blijft afwachten.

Woensdag 1 november.
Wij vertrekken hier 09:30 uur uit Heiloo. We brengen Jaidey naar Tante Wendy en we gaan samen met pap en mam naar het AMC in Amsterdam. Charmain & Colin komen daar zelf naar toe en wachten daar op ons. Ik moet als eerste een patientenpas aanmaken. Dat doen we meteen maar even en er wordt vertelt waar we heen moeten.Daar wachten we vervolgens tot we aan de beurt zijn.
Om 11:00 uur zijn we aan de beurt en hebben we een gesprek. Alles wordt nog een keer aan ons uitgelegt, maar eigenlijk blijft het nog steeds erg spannend want ze weten nog steeds niet wat het precies is. Wat we wel te horen krijgen is dat er op dit moment twee ziekenhuizen met mij bezig zijn. In Alkmaar en in Amsterdam. Daarom kunnen ze ook nog niet precies vertellen wat het behandelplan zal worden, ook dat hangt er vanaf of ik uitzaaingen heb. Dit wordt pas duidelijk als ik onder de scan ben geweest. Ze leggen mij verder heel goed uit hoe dit gaat verlopen en dat mijn buik helemaal afgedekt gaat worden zodat de baby zo min mogelijk straling krijgt, fijn!
Ze vertelt mij dat welke vorm sarcoom het ook is 1 ding is, en dat is dat mijn baarmoeder verwijderd moet worden. En het liefst tegelijk met de keizersnee van onze zoon. Hij zou dan rond de 32 / 34 weken ter wereld worden gebracht. Maar hoe langer hij kan blijven zitten, hoe beter natuurlijk. ‘Hoe lang kan ik nog met die stomme ziekte rondlopen zonder dat ik zelf in gevaar kom’? ‘Is die kleine dan al sterk genoeg’? Dit allemaal hangt af van de uitslag van de scan, die scan gaat maandag 6 november om 10:00 uur plaatsvinden. Eerst een MRI van de bovenkant en dan een CT van mijn onderlichaam, gelukkig kunnen deze beide achter elkaar en hoor ik maandagmiddag om 16:30 uur meteen de uitslag hiervan. 
Na dit gesprek moet ik door om bloed te laten prikken. Ook dat nemen ze mee in de uitslagen. Daarna hebben we een gesprek met de Anesthesist  om de operatie door te nemen. Ze vertellen mij dat ik gelijk onder gehele narcorse kan of een ruggenprik krijg. Ik word erg verdrietig, want ik wil heel graag de geboorte van onze zoon bewust mee maken. Dus ik wil graag een ruggenprik, ze zegt dat dat kan maar dat ik daarna alsnog meteen onder gehele narcorse moet. Ik ben hierdoor wel onwijs bang dat ik daarna misschien de geboorte ben vergeten en me er niks meer van kan herinneren. 
Ze snapt mij volledig en zegt ook dat als de baby geboren is en de baby maakt het goed dat ik dan de baby nog op mijn borst mag voordat ze mij verder gaan opereren. Dit stelt mij gerust, heel fijn dat die optie er is. Nu maar hopen dat de baby het goed maakt en dit scenario ook kan gaan gebeuren. Ze legt uit dat ik geen horizontale snee krijg maar een verticale zodat ze er dan beter bij kunnen om mijn baarmoeder te verwijderen. Verder leggen ze ook nog uit dat het de meest ideale oplossing is om dit allemaal in 1 keer te doen. Het kan ook nog, mits het spoed wordt, dat ze mij in 2 keer gaan behandelen. Stel ik krijg nu weer bloedverlies, dan moet ik naar het dichtsbijzijnde ziekenhuis zodat ze het bloeden kunnen stoppen en de baby gaan halen. Pas later zullen ze mijn baarmoeder gaan doen. Dit is nu wel echt mijn angst, ik mag daarom ook niet ver van huis zijn op dit moment en ik moet het rustig aan doen. Ik mag wel lopen om trombose te voorkomen maar verder is het vooral ‘rust ‘houden.
Naar al die gesprekken aten we nog wat samen in het AMC, en tegen 15:30 liepen we richting onze auto, en Ferry zegt tegen mij: Nou dit was ritje 1 van de...? Hoeveel er nog komen gaan.

Tot zo ver , ik hoop dat het heeeeeeel snel maandag 16:30 uur is en ik eindelijk weet waar ik aan toe ben. Gelukkig komt er elke dag bezoek en is Ferry bij me, die me onwijs steunt en helpt in alles ondanks zijn eigen drukke en mooie bedrijf. 

Wat ben ik ook trots op hem!

 

Donderdag 2 november.
Vandaag starten we rustig op met zijn drieën. Ik ga eerst douchen en even later gaan Ferry en Jaidey lekker samen douchen. Die schat schatert altijd zo als ze met papa mag douchen. Ik geniet van dat gegrinnik uit de badkamer. Fer gaat boodschappen doen voor ons en we eten samen wat. Jaidey gaat naar bed voor haar middag slaapje en ook ik ga even op tuk. Ondertussen gaat Ferry even aan het werk. ‘S middags komen me lieve vriendinnetjes Jordy & Laura langs, heerlijk weer wat afleiding. Wat is dat nu fijn. Voor de verandering gaan we weer lekker optijd naar bed.

 

Vrijdag 3 november.
Ik ga ‘s ochtends langs me werk (Pronk kappers), Fer brengt mij eerst weg en daarna rijdt hij door naar de opvang om Jaidey naar Villa Lilla te brengen. Ik wil even lekker mijn haar gedaan hebben voordat ik straks echt de achtbaan in ga. Er gaat vaak door me hoofd: ‘Voor hoe lang heb ik nog haar’?
Misschien hoef ik wel geen chemo!? Die optie is er ook nog, maar toch, het spookt de hele dag door mijn hoofd. Was het al maar maandag. Michelle heeft mij in ieder geval weer lekker opgefrist, dat was hard nodig. 
Fer haalt mij vervolgens ook weer op. Net thuis en Marja komt eraan om mij ook een dikke knuffel te geven, niet veel later komt ook Lisa binnen. Ferry heeft lekker kibbeling en haringen gehaald en we eten samen lekker een visje.
‘S middags halen Fer en ik Jaidey samen weer op en rijden door naar Wendy, daar kunnen we gezellig mee eten.
Om 19:00 uur snel naar huis, Jaidey is moe, die hebben we samen lekker naar bed gebracht en daarna kwam Rick ook nog even langs.

 

Zaterdag 4 november.
Opnieuw een rustig ochtendje, Jaidey slaapt tot 06:30 uur en ik kan je vertellen; dat is voor ons uitslapen, heerlijk! (Beter dan 05:30 uur) Toch leuk die klok die verzet is ;). We liggen lekker nog tot 07:30 uur met zijn drieën in bed, daarna eten we samen een broodje. Als we allemaal gedoucht zijn hangen we wat op de bank en kijken we tv. Ondertussen komt Ingrid langs met weer een stapel post. Wat een lieve kaarten ontvang ik allemaal. Super, super bedankt iedereen!
Amy komt om 11:00 uur en even later komt ook Laura weer, nu samen met haar dochtertje Joy en zus Esther. We praten en drinken koffie en Ferry gaat boodschapjes doen, neemt lekkere broodjes mee voor ons en maakt een lekkere tomatensoep. We kletsen over van alles. Jaidey en Joy eten samen een broodje en gaan naar bed.  Wij kletsen nog even lekker verder, na 2 uurtjes slaap worden Jaidey en Joy tegelijkertijd weer wakker, ze spelen heerlijk samen en wij genieten en lachen om die 2 heerlijke grietjes. Ondertussen zijn ook mama, papa, Charmain & Colin weer gekomen. Rond 16:00 uur gaan de meiden weer naar huis, het is evengoed weer ruim 1,5 uur rijden voor ze. Pap bakt pannenkoeken voor de vrouwen en shoarma voor de mannen.
Tijdens het eten komen Jessica & Roy ons even een dikke knuffel geven en gaan daarna door naar Perry & Kim.
Na het eten hangen we wat op de bank en Colin & Charmain maken zich klaar voor een verjaardag in Amsterdam.
Ferry brengt ze naar Amsterdam zodat ze allebei lekker een borreltje kunnen drinken. Pap haalt hun vannacht weer op en ze blijven allemaal gezellig bij ons slapen. Nu alleen de zondag nog doorkomen en dan is het eindelijk maandag. Gek, dat je eigenlijk niet kan wachten op antwoorden, terwijl je deze eigenlijk helemaal niet wilt weten...

30 weken zwanger

Het telefoontje van ons leven....

De bewuste hand geschreven bel afspraak...

Zondag 5 November.
We liggen al wakker  van af 03:30 uur en kunnen gewoon niet meer slapen. Om 06:00 uur wordt onze schat Jaidey wakker. We proberen dat ze nog even wat langer gaat slapen maar helaas, we doen haar bij opa en oma in bed. Die vinden dat super gezellig en wij kunnen nog even verder slapen. Wat ben ik trots en blij met mijn ouders, zusje en zwager en naaste vrienden en familie dat die hier zijn. Ze helpen met koken, oppassen op Jaidey en nog veel meer. Uiteindelijk gaan we rond 08:30 uur uit bed. Wat hebben we toch een mooie mensen om ons heen.Martine ,Bram en Sofie zouden om 10:00 uur even langs komen, maar ik vraag of het even een half uurtje later kan. Jaidey speelt vervolgens lekker met Sofie. 

‘S middags na Jaidey haar slaapje zijn we even naar Alkmaar gegaan, even frisse lucht en even lekker de stad in. Het is alleen super slecht weer en we twijfelen, maar gaan toch. Alleen even langs de Wonderstore, een cadeau voor Jaidey ophalen die al 3 weken klaar ligt. A.s. vrijdag wordt ze gewoon alweer 2 jaar. Daarna even naar Moeder & Co en daar heb ik even 2 setjes kleding gekocht voor onze kleine man. Maatje 44, want ja die had ik natuurlijk niet. Verder even door naar Kruidvat voor een paar kleine boodschapjes en daarna weer snel naar huis. We zijn er toch even lekker uit geweest. Eenmaal thuis kwamen Brian,Tirza,Noah & Liem nog even langs. Voordat wij naar bed gaan krijgen we nog te horen dat Ferry’s oma heel slecht ligt en waarschijnlijk in de komende nacht zou overlijden, dit kon er ook nog wel bij. Ze is 76 en heeft dementie, ergens is het beter voor haar maar waarom nu?‘S avonds gaan we vroeg naar bed, dit keer hebben we eindelijk een wat betere nacht. We hadden afgesproken dat opa en oma Jaidey ‘s ochtends zouden doen dus dat was weer een heel fijn idee.

 

Maandag 6 November.
Ik lig weer wakker, maar dit keer vanaf 04:00 uur, en ik kan echt niet meer slapen. Mijn wekker gaat om 05:45 uur omdat ik na 06:00 uur niks meer mag eten en dus 4uur van te voren nuchter moet zijn. Vandaag de dag van de MRI & CT-SCAN. Ferry maakt een ontbijtje voor me op bed. Daarna gaan we ons douchen en klaarmaken, we willen optijd weg want het is vast druk op de weg. We maken nog snel even wat foto’s van mijn buik, vandaag ben ik namelijk precies 30weken zwanger. Om 08:15 uur vetrekken we richting het AMC en inderdaad, het is erg druk.

In de auto sturen wij Ingrid (de moeder van Ferry) even een berichtje met de vraag: hoe het nu met oma gaat? Waarop ze antwoordt: ‘Wendy en Chantal (mijn schoonzussen) zijn bij haar ze gaat een beetje tekeer, haar buik doet zeer  maar meer weet ik nog niet’.We komen net op tijd aan, ik meld mij aan en mag in de wachtruimte plaatsnemen. Ik word gelukkig al snel opgeroepen.Eerst de MRI-Scan, dat vind ik best wel een beetje spannend. Dat harde geluid vind die kleine man in mijn buik ook niet zo leuk, want volgens mij zijn al mijn ribben bont en blauw, die arme schat zal ook wel geschrokken zijn.  Na een goed halfuur was het klaar en kon ik weer naar de wachtkamer want om 11:00 uur zou ik de CT-scan krijgen. Ze zeggen tegen ons dat we toch naar benenden moeten voor de scan en dat die daar gemaakt zal worden. Ze willen het contrastvloeistof wat normaal gesproken bij een CT-scan toegepast wordt bij mij achterwege laten vanwege de zwangerschap. Als ze het niet goed kunnen zien op de scan zullen ze evengoed een deel van het contrastvloeistof aan mij geven. Daar moeten we wat langer in de wachtkamer wachten maar die scan is zo snel klaar, het duurde echt maar 5 minuten. Valt dat even mee. Ik kom terug en zeg tegen Ferry dat ik al klaar ben. Waarop hij zegt: ‘Nee, je maakt grapje’? Hij dacht dat ik weer even moest wachten en daarna weer terug moest, maar nee ik ben echt klaar. Zo dat zit erop!Ik heb onwijs honger dus we eten nog wat daar in een restaurantje en halen koffie bij Starbucks. Jummm..! Zo, nu zijn we hier klaar voor vandaag en mogen we lekker naar huis. Rit 2 zit erop. Nu is het wachten, wachten en nog eens wachten.. Tot 16:30 uur.

 

Het telefoontje van ons leven..
Het is 15:30 uur en de spanning stijgt. Het wordt steeds stiller en wij worden steeds zenuwachtiger. We hebben allemaal buikpijn. Er branden 3 kaarsjes in de kamer, misschien helpt het niet veel maar het is voor nu fijn dat ze aan staan. Stipt 16:30 uur bellen wij naar Dokter Fons. Ze neemt op en zegt: ‘Ik ben nog even bezig en bel jullie zo terug’.’Oke’ zegt Ferry. Maar eenmaal opgehangen zegt ie: ‘Nee, waarom? Hoe dan? Hoe kunnen ze ons, met dit belangrijke telefoontje, nog langer in spanning houden..  Eindelijk dan om 17:00 uur belt ze ons terug. Ferry zet de telefoon op speaker en we zitten er met z’n vijfen omheen. Wat is dit zenuwslopend. Pap en mam houden elkaar vast in de hoek van de bank. Charmain pakt de hand van Colin beet en ik zit naast Ferry op de grond. Ik wil eigenlijk niet luisteren naar wat ze gaat zeggen. Dit is mijn toekomst, dit gaat over mijn leven. Maar ik moet luisteren, ik moet weten wat ze te vertellen heeft. Ik haal een keer diep adem en denk: ‘Kom maar op…’  Ze begint gelukkig gelijk met positief nieuws en vertelt dat er geen uitzaaingen zijn. Er is niks geks te zien op de MRI en op de CT-scan is verder niks te zien. Woooooow!! Wat een ongelooflijke last valt er van onze schouders af.Ze weten alleen nog steeds niet wat het nu precies is. Ze twijfelen tussen een sarcoom of een carsinoom, maar ze neigen nu meer naar een carsinoom.Een carsinoom is te behandelen en een sarcoom niet. Dit betekent dat, indien het een carsinoom is, chemo’s kunnen worden gegeven tijdens de zwangerschap om de bevalling nog iets uit te stellen. Tot hopelijk 33/34 weken. Er zijn dus speciale chemos die ze mogen geven tijdens de zwangerschap. Dat was voor ons ook nieuw. Maar alsnog geldt dat de de baarmoeder sowieso verwijderd moet worden. Als ze het nog even kunnen rekken met die kleine man in mijn buik is dat alleen maar heel mooi meegenomen. De afspraak van woensdag die stond is verplaatst naar a.s. maandag 13 november 10:00 uur om nog meer  tijd te kunnen besteden aan de uiteindelijke uitslag. Dus we weten nog steeds niet wanneer de operatie plaats gaat vinden en wat het exacte behandelplan is, maar wat we wel moeten concluderen is dat dit het meest positive nieuws is wat we hadden kunnen krijgen in deze negative situatie. Afwachten weer tot maandag.

Na dit telefoontje blaas ik de kaarsjes uit en lopen wij meteen naar de woning van Ferry’s ouders, waar zijn familie op ons zit te wachten. Ferry’s moeder loopt ons al tegemoet, want ze hield het niet meer. Ferry’s moeder is zelf ook ongenezelijk ziek (longkanker) en leeft zo erg met ons mee. Zij weet als geen ander hoe spannend dit allemaal is. Als Ferry zegt tegen zijn moeder ‘Het is positief’ en ze steekt van blijdschap haar beide armen in de lucht en de tranen rollen over haar wang.Jaidey was ook daar even spelen, zodat wij rustig naar het telefoongesprek konden luisteren.Daarna lopen we meteen door naar onze vriendengroep die met zijn allen in de buurt zijn gebleven om ons op te vangen. Bedankt toppers! Wat een lieve mensen hebben wij toch om ons heen. Ik kan het niet vaak genoeg zeggen. Zonder jullie zijn wij nergens. Ik kreeg veel vragen of wij Jaideys verjaardagsfeest a.s zaterdag  nog door laten  gaan. Met deze uitslag en nog steeds geen behandelingen willen wij dat zeker doorlaten gaan voor die lieve kleine vrolijke schat. De schat die ons er ook doorheen trekt! Wat een dag. Wat een spanning. Wat een uitslag!